تبلیغات
وبگاه شهر مصیری و شهرستان رستم - شعری در وصف قوم لر

شعری در وصف قوم لر

نویسنده : احمد نیکنام 1392/06/7 20:42  •    ارسال شده در: گپ و گفت لری

به نام خدا

قوم لــــــر

بود افتخارم که لر زاده ام                    درایرانی نامی  به خود داده ام

همه یِ لران لر تباریم ما                     زهر سمت و سو آشکاریم ما

به تاریخ هم سن ایران زمین                بدیم بهر کشور هماره نگین


به دوران بسیار ایستاده ایم                    که ایران بمانده و ما مرده ایم

چو رومی نادان بدی بدسگال                بیامد که ایران کند پایمال



براندیم رومی زهر سمت و سو             بکشتیم زایشان گروه ها گروه

نه یک بار چند بار شکستیم روم           براندیم نا اهل ز این مرز و بوم

کراسوس آمد به دزدی زما                  به سرنا سرش رفت بر باد ها

سکندر چو آمد در این سرزمین          کشد جمله ما را ز خشم و زکین

شکستش زآریو بدی بی گمان            نکردی نامردمی گر شبان

بداد و بدادیم خونها بسی                    طمع تا نیاید به ذهن کسی

چو اعراب آمد به نامی دین                 بزد بر دل و جان این سرزمین

چو شد طینت یورشی آشکار               سپاهی زالوار زی کارزار

بدیم ما به همراه بابا جلیل                   زجنگی به عثمانی مانند پیل

چه گویم زدوران مردانگی                 لران بوده اند اندر آمادگی




زهرگاه که جغدی نموده فگار           زدیم تیر زهری بدان یادگار

زجور شهنشه و شاهزادگان                نبردیم فرمان زبهر یکان

چو فرمانروایی ستم می نمود             زالوار تیری به تن می نمود

زایلام، تا خرموا، بختیار                    ز بویرو زکُگیل و دشمن زیار

ز رستم ، ز سرخی و تا مرزها            بدیم نیزه ای بهر آن هرز ها




علی مرد مردان جنگی لر                  اسدخان و مریم  سردار لر


بدی ریس دلوار هم شیرمرد              لری از مماسن بکردی نبرد


بزد بر دل دشمنش انگلیس               به آزادگی یاد نامش نویس

چو آمد یکی نوکری جیره خوار      سه روزه رود مرزتا ری نوار

همانند مردان ایران زمین                 لران حمله کردند بر قوم کین

بکشتند وکشته شدند بهر دین          که تا زنده ماند ایران زمین

لران جنجگویند و دشمن ستیز          به خاک آورند دشمن اندر ستیز


اما دل بود صاف چون شیشه ای        صداقت به کف ماند و ریشه ای

شنیدم که مردی ز ایلات لر                  به ناسره برده سخن بهرِ لر

در آنجا که قانون بود کارگر                 «چماق لری» را بکرده سپر

چماق لری درد دارد گران                    نه ازبهره قانون وجایِ زبان

درآنجا که حرف و سخن آوری است           همه حرف ها از برِ داوری است

چماقی زلر ها نباشد پدید                    کنون لر زدوران خود این ندید

چماق لری در کنار قلم                       بدی بر لران جملگی این ستم

لران به که اش رابه تنبیه کار               نباید بیاید در این کار زار

سخن های حالو زقانونگذار                لران را به سخره گرفته به کار

بود ظلم بر لر که ساده بود                  به دنبال جا هی  پیاده بود

چو زیبا سخن راند یک شاعری                    سخن های منظوم ا ز ماهری

عقاب لری نوک مردار نَه                  به کرکس شباهت گرفتار نَه

لب لر به مردار عادت مباد                 به کفتار و کرکس همانند مباد

لران پوزه پاکند  وپاکیزگی               نشاید بیفند به پسخوردگی


چه بد گفتی و بد شنیدی جواب        به دستمال کش «سیدی» را چه باب

به آخوند باشد سلاحش مداد             چگونه ش چماقی به دستش فتاد

چماق لری گر به مجلس رود            به بیراه رفتن چسان ش شود

لران زخم خوردند زنوکت زبان        تو این خُلق را زی خودت دور ران

مبادا چنین سخرگی در سخن            شده این سخن نقل هر انجمن

پیامک شده این سخن کاه ور            بدین کاه وشت شدی نامور

یکی نامور می شود از طلا               دو دیگر به سیما که دارند جلا

سه دیگر ز حلم و به دانش شوند       به چارم ز عقل و شمارش شوند

به پنجم ز صوت و نوای خوشی        بود دیگری را بدان بخششی

به دیگر بود نام زور وتوان                 گروهی که باشند اندر جوان

شما را شناسند به گرزی گران         نه گرزی که در دست یک پهلوان

قلم را شکستی به گرزی ببستی           به مأوای قانون حریمی شکستی

زدین پیامبر بیامد خبر                         مشو غره و غرگی را مخر

به احساس زائل شود عقل ناب           بسوزد خرد ها و گردد کباب

خرد ورز باش و خردوز بین                 که ناید تورا جهل هرگز کمین

زجدت پیمبر شرمنده ام                     نشاید چنین من سخن رانده ام

ولی قوم را یکسره سر زدی             به دیوار و دالان و بر دَر زدی

نشاید سخن نزد آن کردگار            بَرَد آبرویی در این روزگار

ملک ارخورد سیب ز باغ رعی       کَنَد باغ از بیخ و بن آن رعی

بسی سال ها بایَدَت بگذرد              که ناسور سخن از زبان ها پَرَد

خداآن که گفتم بود ارغرض

جلالم بده تو به صدها مرض

سی ام مردادماه /1392 شمسی/تهران/لویزان



برچسب ها: قوم لر ، شعر لری ،
آخرین ویرایش: - -

1392/07/6 20:27
با سلام آرزوی موفقیت برای شما وهمه جوانان این شهرستان،با توجه به اینکه این شهرستان قدمتی دیرینه و کهن دارد به عقیده این جانب استفاده از عکس های قدیمی این شهرستان در وبلاگ امری ضروری و حیاتی است که نشان دهنده هویت و قدمت دیرینه ی این شهرستان می باشد .از تلاش بی شائعبه شما و تمامی دست اندرکاران کمال تقدیر و تشکر را دارم..
احمد نیکنام
سلام
با سپاس از حسن نظر شما جناب نیکنام.از دیدگاه های حتما استفاده می بریم
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.